تو باب الرّضایی تو بابُ الجَنانی،بهشت خداوند در خاک مایی/تو تندیس آن چارده مُقتدایی،تو معصومه هستی و اُخت الرّضایی/اگرچه در این خاک کم غم ندیدم،در این شوره زار آب زمزم ندیدم/به من درد دادند و مرهم ندیدم،ولی از قُمم نیست مِیل جُدایی .